Wzdęcia i gazy — przyczyny, dieta i leczenie. Przewodnik dla osób z wrażliwym jelitem

Wzdęcia i gazy w jelitach to najczęściej efekt spożycia fermentujących węglowodanów (FODMAP), szybkiego jedzenia lub dysbiozy jelitowej — i w większości przypadków ustępują po zmianie diety. Przewód pokarmowy produkuje fizjologicznie 600–700 ml gazów na dobę, a oddanie ich 10–20 razy dziennie mieści się w normie. Dolegliwości zaczynają się tam, gdzie zwykła fermentacja zamienia się w ból, twardy brzuch i przewlekły dyskomfort po każdym posiłku.

Osoby z zespołem jelita drażliwego (IBS — dotyka 10–15% populacji, częściej kobiety) wymagają stopniowej eliminacji: najpierw diety lekkostrawnej, a dopiero potem — pod kontrolą dietetyka klinicznego — diety low-FODMAP opracowanej na Uniwersytecie Monash w Australii. Skuteczność tego protokołu potwierdziło randomizowane badanie Halmos i wsp. 2014 (PMID 24076059). Jeśli wzdęcia są przewlekłe lub towarzyszą im objawy alarmowe (krew w stolcu, utrata masy, gorączka, ból nocny), konieczna jest konsultacja gastroenterologa, nie samodzielne diety.

W kolejnych sekcjach znajdziesz omówienie czterech głównych przyczyn wzdęć (FODMAP, aerofagia, stres, choroby organiczne), listę produktów do ograniczenia i wprowadzenia, trzy fazy diety low-FODMAP, różnice między IBS a SIBO oraz sygnały alarmowe wymagające pilnej diagnostyki. TIM Catering oferuje Dietę Lekkostrawną układaną przez zespół dietetyków klinicznych jako bezpieczny punkt startowy dla wrażliwych żołądków.

Zaktualizowano: 19 maja 2026 |

Czym są wzdęcia i gazy jelitowe

Wzdęcia to subiektywne uczucie nadmiernego wypełnienia jelit gazami — w przewodzie pokarmowym naturalnie powstaje 600–700 ml gazów na dobę, a nadmiar prowadzi do dyskomfortu, napięcia powłok brzusznych i konieczności oddania gazów 10–20 razy dziennie. W tej ilości mieszczą się zarówno gazy uwolnione naturalnie, jak i te, które pozostają w jelitach do momentu kolejnej fermentacji.

Gazy jelitowe zawierają pięć głównych składników: azot, tlen, dwutlenek węgla, wodór i metan. Dwa ostatnie pochodzą wyłącznie z fermentacji bakteryjnej w jelicie grubym — organizm nie produkuje ich samodzielnie. Pozostałe trafiają do przewodu pokarmowego wraz z połykanym powietrzem oraz z reakcji zobojętniania kwasu żołądkowego przez dwuwęglany trzustki.

Wzdęcia brzucha dotykają około 30% dorosłych w populacji ogólnej, a kobiety zgłaszają je mniej więcej dwa razy częściej niż mężczyźni. Różnicę częściowo tłumaczą wahania hormonalne w cyklu miesiączkowym oraz większa wrażliwość trzewna układu nerwowego jelit. Problem nasila się z wiekiem — po 50. roku życia odsetek osób z przewlekłymi dolegliwościami rośnie.

Wzdęcia przestają być zjawiskiem fizjologicznym w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, gdy powodują ból lub wypukły, twardy brzuch utrzymujący się po każdym posiłku. Po drugie, gdy towarzyszą im inne objawy — biegunka, zaparcia, zmiana rytmu wypróżnień lub chudnięcie. Wtedy szukaj przyczyny głębszej niż sam jadłospis.

Przyczyny wzdęć — co powoduje nadmierne gazy

Nadmierne gazy najczęściej wynikają ze spożycia produktów bogatych w FODMAP, szybkiego jedzenia, stresu lub chorób układu pokarmowego — identyfikacja konkretnej przyczyny jest kluczem do skutecznej diety. Rzadko winny jest jeden czynnik; zwykle sumują się dwa lub trzy i dopiero ich łączna eliminacja przynosi ulgę.

Poniżej omawiamy cztery główne kategorie przyczyn wzdęć i gazów, od najczęstszych do tych wymagających diagnostyki lekarskiej.

Jak działają produkty FODMAP

FODMAP to akronim od angielskiego fermentable oligosaccharides, disaccharides, monosaccharides and polyols — fermentujące oligosacharydy, dwucukry, cukry proste i poliole. Te węglowodany słabo wchłaniają się w jelicie cienkim, więc wędrują dalej do jelita grubego, gdzie bakterie rozkładają je na krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, wodór, metan i dwutlenek węgla. Dodatkowo FODMAP ściągają wodę do światła jelita przez efekt osmotyczny.

Do grup FODMAP należą: laktoza (mleko krowie, świeży twaróg), fruktoza w nadmiarze (jabłka, gruszki, miód, syrop glukozowo-fruktozowy), fruktany (pszenica, cebula, czosnek, por), galaktany (fasola, ciecierzyca, soczewica), poliole (ksylitol, sorbitol, maltitol, śliwki, kalafior). Reakcja na poszczególne grupy jest indywidualna — dlatego eliminacja wymaga dziennika żywieniowego, a diagnozę nietolerancji stawia dietetyk kliniczny na podstawie protokołu reintrodukcji.

Czym jest aerofagia i skąd się bierze

Aerofagia to nadmierne połykanie powietrza w trakcie jedzenia i picia. Zdrowa osoba połyka około 2–3 ml powietrza z każdym kęsem, ale szybkie jedzenie, rozmowa przy stole, żucie gumy, picie przez słomkę oraz napoje gazowane zwiększają tę ilość nawet dziesięciokrotnie. Powietrze częściowo wraca przez odbijanie, część przechodzi do jelita i nasila wzdęcia.

Zmiana nawyku daje szybki efekt: posiłek trwający co najmniej 20 minut, odstawienie gumy do żucia, rezygnacja ze słomki i wody gazowanej zwykle redukują dolegliwości w ciągu tygodnia. To najłatwiejsza do wdrożenia interwencja w całym protokole anty-wzdęciowym.

Jak stres wpływa na jelita

Oś jelito-mózg łączy układ nerwowy jelit (ENS — enteric nervous system) z ośrodkowym układem nerwowym przez nerw błędny i neurohormony. Przewlekły stres zaburza motorykę jelit, zwiększa nadwrażliwość trzewną i zmienia skład mikrobioty jelitowej. U osób z IBS ten sam bodziec żywieniowy wywołuje silniejszy ból i wzdęcia niż u osób zdrowych — to właśnie nadwrażliwość trzewna.

Techniki redukcji stresu — trening oddechowy przeponowy, regularna aktywność fizyczna, wystarczający sen, terapia poznawczo-behawioralna — bywają w IBS skuteczniejsze od zmian w jadłospisie. Nie zastępują diety, ale ją wzmacniają.

Kiedy wzdęcia to objaw choroby

Wzdęcia są jednym z objawów kilku chorób układu pokarmowego: zespołu jelita drażliwego (IBS), przerostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO), celiakii, nietolerancji laktozy, choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Wzdęcia utrzymujące się dłużej niż 3 tygodnie mimo zmiany diety wymagają konsultacji u lekarza rodzinnego lub gastroenterologa — potrzebne są badania różnicujące, nie samodzielne diagnozy z internetu.

Czego nie jeść przy wzdęciach — lista produktów do ograniczenia

Przy wzdęciach ogranicz przede wszystkim rośliny strączkowe, kapustne, cebulę, czosnek, produkty mleczne z laktozą, napoje gazowane i słodycze z poliolami — to produkty o najwyższej zawartości fermentujących węglowodanów. Lista nie jest wyrokiem dożywotnim; po wyciszeniu objawów większość pokarmów wraca do diety w mniejszych porcjach.

Poza listą produktów wzdęcia nasilają nawyki: smażenie w głębokim tłuszczu, duże porcje, pośpiech przy stole, jedzenie tuż przed snem, łączenie surowych warzyw z ciepłym posiłkiem, dosładzanie napojów i jedzenie w biegu. Lista jest wskazówką, nie wyrokiem — reakcja jest indywidualna. Prowadź dziennik żywieniowy przez 2–3 tygodnie, a wzorzec reakcji stanie się czytelny.

Eliminacja glutenu na własną rękę — bez diagnozy celiakii — może zafałszować wyniki późniejszych badań serologicznych i biopsji jelita cienkiego. Jeśli podejrzewasz celiakię, najpierw wykonaj badania, potem ewentualnie wycofaj gluten. Kolejność jest tu nieodwracalna.

Co jeść przy wzdęciach — produkty zalecane i łatwostrawne

Dieta przy wzdęciach opiera się na produktach łatwostrawnych i niskofermentujących — białym ryżu, marchewce, bananach, chudym mięsie gotowanym na parze i naturalnym jogurcie bez laktozy. Zasada jest prosta: im mniej kroków od talerza do jelita grubego, tym mniej bakterie mają do fermentacji.

Zalecane produkty przy wrażliwym jelicie i skłonności do wzdęć:

• Zboża i skrobie: biały ryż, kasza jaglana, komosa ryżowa, płatki owsiane (w małej porcji), ziemniaki gotowane, chleb bezglutenowy
• Warzywa niskofermentujące: marchew, dynia, cukinia, pietruszka (korzeń), szpinak, sałata, pomidor bez skórki, ogórek
• Białko: chuda pierś z kurczaka, indyk, dorsz, łosoś, mintaj, jaja gotowane na twardo lub w koszulce
• Owoce: banany dojrzałe (bez zielonego), jagody, truskawki, pomarańcze, kiwi — w małych porcjach
• Nabiał: jogurt naturalny bez dodatków, kefir, sery dojrzewające (żółty, parmezan — niska laktoza), produkty oznaczone „bez laktozy”
• Tłuszcze: oliwa z oliwek, olej rzepakowy — w ilościach umiarkowanych, surowe lub na koniec gotowania

Techniki kulinarne mają równie duże znaczenie jak dobór produktów. Gotowanie w wodzie, parowanie, pieczenie w folii i duszenie bez wcześniejszego obsmażania obniżają zawartość tłuszczu i skracają czas trawienia. Smażenie, zwłaszcza panierowane, wydłuża opróżnianie żołądka i nasila fermentację w jelicie grubym.

Które zioła i napary pomagają na wzdęcia

Cztery zioła mają udokumentowane działanie wiatropędne i rozkurczowe: mięta pieprzowa (rozluźnia mięśnie gładkie jelita), koper włoski (redukuje gazy poprzez działanie wiatropędne), rumianek (działa przeciwzapalnie i uspokajająco na przewód pokarmowy), imbir (przyspiesza opróżnianie żołądka). Pij 1–2 filiżanki naparu po posiłku lub przy pierwszych objawach dyskomfortu.

Uwaga dotycząca mięty: olejek miętowy w kapsułkach dojelitowych bywa zalecany w IBS, ale jego stosowanie omów z dietetykiem lub lekarzem, zwłaszcza przy refluksie żołądkowo-przełykowym, który mięta może nasilać.

Czy probiotyki i kiszonki pomagają

Dowody skuteczności probiotyków w IBS są mieszane — niektóre szczepy (Bifidobacterium infantis 35624, Lactobacillus plantarum 299v) wykazują pozytywny wpływ na wzdęcia, inne nie dają efektu. Dobór szczepu powinien odbywać się z dietetykiem klinicznym lub gastroenterologiem; generyczne „probiotyki ze sklepu” rzadko mają udokumentowane działanie przy IBS.

Kiszonki (kiszona kapusta, ogórki kiszone, kimchi) zawierają bakterie kwasu mlekowego i wspierają różnorodność mikrobioty jelitowej. Przy aktywnej fazie wzdęć wprowadzaj je stopniowo, od łyżki dziennie, bo szybka podaż fruktanów z kapusty kiszonej może nasilić objawy.

Dieta na wzdęcia — 5 zasad na co dzień

Podstawą diety anty-wzdęciowej są regularność posiłków, spokojne jedzenie i właściwe nawodnienie — bez tych nawyków nawet najlepsza lista produktów nie przyniesie trwałej ulgi. Kolejność ma znaczenie: najpierw zmień rytm dnia, potem dopasuj jadłospis.

1. Jedz 4–5 małych posiłków co 3–4 godziny. Pierwszy posiłek w ciągu godziny od przebudzenia, ostatni 2–3 godziny przed snem. Stała kadencja stabilizuje pracę przewodu pokarmowego i ogranicza napady głodu, które wymuszają szybkie jedzenie.
2. Jedz powoli, minimum 20 minut na posiłek. Dokładne przeżuwanie rozpoczyna trawienie w jamie ustnej (amylaza ślinowa), zmniejsza aerofagię i daje mózgowi czas na rejestrację sytości. Odłóż widelec między kęsami.
3. Pij minimum 2 litry płynów dziennie. Woda niegazowana, napary ziołowe, rozcieńczone soki — najlepiej poza posiłkami lub pół godziny przed/po. Picie dużej ilości w trakcie jedzenia rozcieńcza soki trawienne i spowalnia żołądek.
4. Prowadź dziennik żywieniowy przez minimum 2 tygodnie. Zapisuj: co, kiedy, w jakiej porcji, w jakim kontekście (stres, pośpiech) i jak się poczułeś po 2 i po 6 godzinach. To najszybsza droga do identyfikacji własnego wzorca nietolerancji.
5. Jedz w spokojnych warunkach — bez telefonu, TV i pracy. Rozproszenie uwagi skraca czas posiłku i zwiększa połykanie powietrza. Stół, krzesło, talerz, 20 minut. To minimum higieny trawienia.

Bonus: 10–15 minut spaceru po większym posiłku przyspiesza opróżnianie żołądka i pasaż jelitowy, zmniejszając uczucie wzdęcia. To prosty nawyk z dużym efektem, szczególnie po obiedzie.

Dieta low-FODMAP — kiedy i jak ją stosować

Dieta low-FODMAP to 3-etapowa dieta eliminacyjna o udokumentowanej skuteczności u osób z IBS — wymaga prowadzenia przez dietetyka klinicznego i nie powinna trwać dłużej niż 6–8 tygodni w fazie pełnej eliminacji. Nie jest to dieta odchudzająca ani zdrowotny styl życia dla osób zdrowych — to narzędzie terapeutyczne.

Protokół opracowany na Uniwersytecie Monash w Australii opiera się na redukcji fermentujących węglowodanów do poziomu tolerowanego przez jelita. Randomizowane badanie kliniczne Halmosa i wsp. (Halmos EP i wsp., Gastroenterology 2014; PMID 24076059) wykazało, że dieta low-FODMAP istotnie redukuje ogólne objawy jelitowe u osób z zespołem jelita drażliwego w porównaniu z typową dietą australijską. To jedno z kluczowych badań stanowiących podstawę rekomendacji współczesnych towarzystw gastroenterologicznych.

Ograniczenia diety: długotrwała, restrykcyjna eliminacja zubaża mikrobiotę jelitową (spadek populacji Bifidobacterium) i może prowadzić do niedoborów wapnia, żelaza, błonnika oraz witamin z grupy B. Dlatego przejdź przez wszystkie trzy fazy, a nie pozostawaj na etapie eliminacji. Dieta nie jest zalecana u kobiet w ciąży, karmiących piersią, u dzieci (bez opieki pediatry-dietetyka) oraz u osób z zaburzeniami odżywiania.

Jak wygląda każda z trzech faz diety low-FODMAP

Faza 1 — eliminacja (2–6 tygodni, maksymalnie 8). Wykluczenie wszystkich produktów wysoko-FODMAP. Jeśli w tym czasie objawy nie ustąpią o co najmniej 50%, dieta prawdopodobnie nie jest właściwym narzędziem — wraca się do standardowego jadłospisu i szuka innej przyczyny.

Faza 2 — reintrodukcja (6–8 tygodni). Wprowadzanie pojedynczo jednej grupy FODMAP co 3 dni, w małej porcji. Przykład: poniedziałek pół łyżeczki miodu (fruktoza), środa łyżka miodu, piątek dwie łyżki. Jeśli brak objawów — grupa tolerowana. Jeśli objawy wracają — grupę oznacza się jako „ograniczyć”.

Faza 3 — personalizacja (docelowo, na lata). Jadłospis oparty na produktach tolerowanych, z kontrolowanym spożyciem grup problematycznych. Większość osób wraca do 70–80% pierwotnej różnorodności diety, unikając jedynie konkretnych progów spożycia.

Dla kogo jest dieta low-FODMAP

Dieta low-FODMAP jest zalecana głównie osobom z rozpoznanym zespołem jelita drażliwego — diagnozę stawia lekarz, nie internet ani aplikacja. Rozważa się ją również u wybranych pacjentów z SIBO oraz z czynnościowymi zaburzeniami jelit, gdy dieta lekkostrawna i standardowe zalecenia nie przyniosły poprawy po 4–6 tygodniach. Nie stosuje się jej profilaktycznie u osób zdrowych; restrykcja bez wskazań szkodzi mikrobiocie jelitowej.

Zespół jelita drażliwego (IBS) a wzdęcia — co musisz wiedzieć

Wzdęcia są głównym objawem IBS — choroby czynnościowej diagnozowanej według kryteriów Rome IV — dotykającej 10–15% populacji, częściej kobiety, z towarzyszącą nadwrażliwością trzewną. IBS to nie „choroba nerwowa” ani wymysł; to realne zaburzenie funkcji jelit, w którym motoryka i percepcja bólu odbiegają od normy.

Kryteria diagnostyczne Rome IV wymagają nawracającego bólu brzucha występującego średnio co najmniej raz w tygodniu przez ostatnie 3 miesiące, z początkiem objawów co najmniej 6 miesięcy wcześniej. Ból musi być związany z co najmniej dwoma z trzech cech: wypróżnianiem, zmianą częstości stolca lub zmianą formy stolca. Diagnozę stawia lekarz po wykluczeniu chorób organicznych (celiakia, nieswoiste zapalenia jelit, nowotwór).

Na IBS choruje około 10–15% populacji krajów rozwiniętych, z czego dwie trzecie to kobiety. Choroba zwykle zaczyna się między 20. a 40. rokiem życia; pierwsze objawy po 50. roku wymagają szczególnej czujności diagnostycznej. Mechanizm obejmuje nadwrażliwość trzewną (jelito reaguje bólem na normalne rozciąganie), zaburzenia motoryki oraz nieprawidłową komunikację osi jelito-mózg.

Czym różni się IBS-D od IBS-C pod kątem diety

IBS dzieli się na cztery podtypy: IBS-D (z dominującą biegunką), IBS-C (z dominującymi zaparciami), IBS-M (mieszany) oraz IBS-U (niesklasyfikowany). Podejście dietetyczne różni się między wariantem biegunkowym a zaparciowym.

W IBS-D priorytetem jest ograniczenie FODMAP, tłuszczu i kofeiny; pomocne bywają błonnik rozpuszczalny (łuska babki płesznik) oraz mniejsze, częstsze posiłki. W IBS-C kluczem jest stopniowe zwiększanie błonnika rozpuszczalnego, obfite nawodnienie oraz ruch; restrykcyjne low-FODMAP może tu nasilić zaparcia, jeśli nie zostanie odpowiednio zbilansowane z błonnikiem i płynami. Dlatego diety uniwersalnej nie ma — potrzebny jest dietetyk kliniczny, który dopasuje protokół do podtypu.

Jak SIBO różni się od IBS

SIBO (small intestinal bacterial overgrowth) to przerost bakteryjny jelita cienkiego — bakterie, które normalnie bytują w jelicie grubym, kolonizują jelito cienkie i fermentują pokarm zanim zdąży się on wchłonąć. Typowym objawem są wzdęcia pojawiające się 30–90 minut po każdym posiłku, z wyraźną poprawą na czczo — to odróżnia SIBO od IBS, w którym objawy są bardziej rozproszone w czasie.

Diagnoza opiera się na wodorowym teście oddechowym (z laktulozą lub glukozą). Leczenie prowadzi lekarz — zwykle rifaksymina (antybiotyk niewchłanialny) w połączeniu z dietą eliminacyjną, a następnie wsparcie mikrobioty. SIBO to nie to samo co IBS, choć często współistnieją; przy podejrzeniu zawsze konieczna jest diagnostyka u gastroenterologa, a nie samoleczenie ziołami „antybakteryjnymi” z internetu.

Kiedy wzdęcia to sygnał alarmowy

Wzdęcia wymagają pilnej konsultacji lekarskiej, gdy towarzyszą im krew w stolcu, nieuzasadniona utrata masy ciała, gorączka, ból budzący ze snu lub narastające objawy mimo zmiany diety. Te sygnały nazywa się w gastroenterologii „red flags” — ich obecność kieruje diagnostykę ku chorobom organicznym, nie czynnościowym.

Objawy alarmowe wymagające wizyty u lekarza:

• Krew lub śluz w stolcu — niezależnie od ilości i koloru (czerwony, smolisty)
• Utrata masy ciała powyżej 5% w ciągu 6 miesięcy bez diety ani wzmożonej aktywności
• Gorączka powyżej 38°C utrzymująca się dłużej niż kilka dni
• Ból brzucha budzący ze snu — czynnościowe zaburzenia nie budzą nocą
• Wzdęcia narastające tygodniami mimo zmiany diety i stylu życia
• Nowe objawy po 50. roku życia — zwłaszcza zmiana rytmu wypróżnień
• Rodzinne obciążenie rakiem jelita grubego, chorobą Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego
• Niedokrwistość z niedoboru żelaza bez innej uchwytnej przyczyny

Żaden artykuł, dieta ani catering nie zastępuje badania gastroenterologicznego. Ten tekst pełni funkcję edukacyjną; decyzja o badaniach, leczeniu i doborze diety w chorobach organicznych należy wyłącznie do lekarza. Jeśli masz wątpliwości, czy Twoje objawy mieszczą się w zakresie „wrażliwego jelita”, czy wymagają diagnostyki — umów wizytę u lekarza rodzinnego lub gastroenterologa.

Dieta lekkostrawna jako punkt startowy przy wzdęciach i IBS

Przy wzdęciach i podejrzeniu IBS zespół dietetyków klinicznych TIM Catering zaleca najpierw dietę lekkostrawną — prostszą we wdrożeniu niż low-FODMAP — z ograniczeniem błonnika nierozpuszczalnego i wyeliminowaniem produktów wzdymających oraz smażonych. To bezpieczny krok zerowy, który nie wymaga diagnostyki ani nadzoru medycznego.

Logika stopniowania jest prosta. Dieta low-FODMAP to narzędzie precyzyjne, ale wymagające: trzy fazy, pomiary porcji, dziennik reintrodukcji, konieczna opieka dietetyka klinicznego. Dieta lekkostrawna jest szerszym sitem — eliminuje większość produktów wzdymających, daje szybką ulgę i nie prowadzi do niedoborów. Jeśli po 4–6 tygodniach diety lekkostrawnej wzdęcia nie ustępują, to sygnał, że czas sięgnąć po low-FODMAP — pod nadzorem dietetyka klinicznego. Dla większości osób dieta lekkostrawna wystarczy — low-FODMAP nie jest potrzebny.

Cechy diety lekkostrawnej:

• Ograniczony błonnik nierozpuszczalny (mniej surowych warzyw, pełnoziarnistego pieczywa, otrąb)
• Ograniczony tłuszcz (do 50–60 g/dobę, bez smażenia w głębokim)
• Wykluczone produkty wzdymające (strączkowe, kapustne, cebula, czosnek w większych ilościach)
• Łagodne przyprawy (bez ostrej papryki, chili, musztardy; bazylia, koperek, natka pietruszki — tak)
• Techniki kulinarne: gotowanie w wodzie, na parze, pieczenie w folii, duszenie bez obsmażania
• Regularne, mniejsze posiłki (4–5 dziennie)

Przykładowe produkty dobrze tolerowane: biały ryż, kasza jaglana, kasza manna, marchew gotowana, cukinia, dynia, ziemniaki, chude mięso (pierś z kurczaka, indyk, cielęcina), ryby chude (dorsz, mintaj), jaja gotowane, chude wędliny drobiowe, jogurt naturalny bez laktozy, białe pieczywo pszenne (w małych porcjach u osób bez nadwrażliwości na fruktany), banan, pieczone jabłko bez skórki.

Dieta Lekkostrawna TIM Catering odpowiada kryteriom etapu zerowego przy wrażliwym jelicie. Jadłospis układa zespół dietetyków klinicznych z ograniczoną zawartością błonnika nierozpuszczalnego i tłuszczu, bez produktów wzdymających, bez smażenia, z łagodnymi przyprawami. Dzień obejmuje 5 posiłków w kaloryczności 1200–3000 kcal (do wyboru), z rozkładem makroskładników dopasowanym do profilu lekkostrawnego. Cena regularna Diety Lekkostrawnej mieści się w zakresie 75,99–97,99 zł/dzień, a z aktywnym kodem promocyjnym (typowo –25–30%, lista na /aktualne-promocje/) cena spada odpowiednio. Dostawa autochłodnią obejmuje ponad 2 500 miejscowości w Polsce.

Dla osób, które wolą samodzielnie wybierać posiłki, alternatywą jest Dieta Slim (1200–3000 kcal, bez białego cukru) — z zastrzeżeniem, że wysoka zawartość błonnika w wariantach Slim wymaga indywidualnego dopasowania przy IBS. Osoby z potwierdzoną nietolerancją laktozy znajdą dobór posiłków w Diecie Lactose Free, a pacjenci z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej w Diecie Niski IG. Szczegółowy rozkład kosztów i kaloryczności opisaliśmy w artykule Ile kosztuje dieta pudełkowa, a zasady doboru diety z niskim indeksem glikemicznym — w przewodniku Dieta niski IG.

Jeśli masz pytania o dobór diety przy wzdęciach, IBS lub nietolerancji laktozy — dietetycy kliniczni TIM Catering odpowiadają bezpłatnie, mailowo pod adresem dietetyk@timcatering.com lub telefonicznie pod numerem 71 725 70 80 od poniedziałku do piątku w godzinach 12:00–15:00. Jeśli chcesz od razu rozpocząć dietę, zamów catering dietetyczny z dostawą do domu.

FAQ — Najczęstsze pytania o wzdęcia i gazy